ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ

Κάθε εποχή που φτάνει ο καιρός για τις φοβερές και τρομερές πανελλήνιες εξετάσεις ο νους μου πάντα γυρνάει αρκετά χρόνια πίσω την εποχή των δικών μου πανελλήνιων εξετάσεων.

Βέβαια οι καταστάσεις δεν είναι ίδιες .Σήμερα οι μαθητές διαβάζουν πολύ περισσότερο αλλά η αγωνία ,όπως μας την έχει μεταφέρει το σύστημα , είναι η ίδια όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Για να πω την αλήθεια δεν ήμουν και κανένας φοβερός μαθητής .Εκεί γύρω στο 16 βολόδερνα.Στα μαθηματικά ήμουν σκράπας.Δεν καταλάβαινα τίποτα.Το φροντηστήριο πήγαινε σύνεφο. Ταυτόχρονα είχα κι άλλη τρέλα.Ημουν αθλητής σε ποδηλατικό σύλλογο και μετά το σχολείο έτρωγα και έφευγα για προπόνηση ,μετά φροντηστήριο και διάβασμα.

Στα δύο πρώτα χρόνια του Λυκείου έκανα όνειρα και είχα φρούδες ελπίδες πως θα μπορούσα να περάσω στην εθνική ομάδα και πως θα έμπαινα χωρίς εξετάσεις σε κάποια σχολή.Τι σκέφτεται κανείς; Ας πούμε πως οι δύο πρώτες χρονιές ήταν χρονιές προετοιμασίας και η τρίτη (ταυτόχρονα με την γ λυκείου) λογικά θα ήταν η χρονιά μου.

Αλλά …!!!Το Σεπτέμβριο το σκέπτηκα πιο ώριμα το θέμα.Πράγμα περίεργο για μένα γιατί ακόμα και τώρα που γέρασα χαρακτηρίζομαι για την ανωριμότητά μου.Τι να κάνουμε ..μερικά πράγματα δεν αλλάζουν!Ετσι αποφάσισα να εγκαταλέιψω την ποδηλατική μου καριέρα (η ανθρωπότητα βέβαια στερήθηκε της ποδηλατικής μου απουσίας αλλά τι να γίνει ..δεν πειράζει) και επιτέλους να διαβάσω πιό συστηματικά.Ολη τη χρονιά του 1984 δεν έκανα καμία βόλτα και ο πόνος μου ήταν αβάστακτος.Οποτε είχε κάτι η τηλεόραση σχετικά με ποδήλατο την έκλεινα .Με λίγα λόγια είχα αποφασίσει σοβαρά να γίνω επιστήμονας!

Ομως τι να γίνω αραγε;Το σκεπτόμουν αρκετά .Τι να ταίριαζε σε μένα;Πυρηνικός ,γιατρός ,στρατιωτικός ..μπα.Πάντοτε μου φαίνονταν απίστευτο ,ναι όπως το λέω απίστευτο,πως το σχολείο θα τελειώσει στη Γ λυκείου και δε θα ξαναπάω ποτέ.Πως θα ήταν άραγε ο κόσμος χωρίς σχολείο.Ούτε να το φανταστώ μπορούσα.Να λοιπόν τι πρέπει να γίνω ,κάτι που νάσχει σχέση με το σχολείο καθηγητής γυμναστής δάσκαλος.Αυτό είναι.Ετσι λοιπόν βρήκα το στόχο μου.

Διάβασα ,διάβασα και ξαναδιάβασα.Μου βγήκαν τα μάτια έξω ώσπου έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για τη μεγάλη στιγμή.Γενικά ήμουν πολύ χαλαρός τις ημέρες των εξετάσεων .Δε σκεφτόμουν τι θα γινόταν αν δεν πέρναγα κάπου.Ημουν σίγουρος ότι θα γράψω καλά.Να λοιπόν ο αθλητισμός στη μικρή ηλικία που μου έδωσε ένα καλό.Αυτοπεποίθηση και δύναμη ψυχής.

Ετσι λοιπόν την πρώτη μέρα αφού η μάνα μου με εφοδίασε με διάφορα χαιμαλιά, σταυρούς ,εικόνες και αφού είπια λίτρα αγιασμένο νερό ξεκίνησα για την κατάκτηση της κορυφής.Ναι είχα αυτοπεποίθηση.

Ολα πήγαν καλά .Απλά έγραψα ότι είχα διαβάσει.Μπροστά μου κάθονταν ένα κορίτσι που την έλεγαν Αννα.Με την Αννα όλη τη χρονιά στη Γ λυκείου καθόμασταν μαζί και την είχα βοηθήσει σε αρκετά διαγωνίσματα.Σε ένα μάθημα των πανελληνίων είπα ενα ολόκληρο θέμα στην Αννα και το έγραψε.

Μια μέρα ,στη Γ λυκείου, πήγαμε εκδρομή.Οταν επιστρέψαμε η κυρία μας είπε παιδιά επειδή ο χρόνος δε μας φτάνει διαβάστε σήμερα το παρακάτω μάθημα και θα το εξηγήσουμε καλύτερα αύριο.Οταν πήγα σπίτι μου διάβασα περιληπτικά αυτό το μάθημα.Την άλλη μέρα όμως προχωρήσαμε παρακάτω χωρίς να εξηγήσουμε το μάθημα της προυγούμενης μέρας όπως έπρεπε.Δεν ξέρω πως λειτούργησε το μυαλό μου αλλά αυτό το μάθημα το άφησα κι ενω όλο τ ο βιβλίο το είχα σκίσει μέχρι και τα αστεράκια είχα διαβάσει αυτό το κεφάλαιο που δεν ήταν τίποτα παρά μία σελίδα δεν το διάβασα ποτέ ,ούτε ακόμα και την τελευταία μέρα.Ποτέ δεν κατάλαβα πως έγινε αυτό.Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πως λειτούργησε το μυαλό μου.

Και ναι ένα θέμα ήταν απ αυτό το κεφάλαιο.Οταν το είδα δεν πίστευα στα μάτια μου.Εγραψα τα άλλα θέματα και έμεινε αυτό .Με το μούβι μου σκούντησα την Αννα μπροστά .Αννα έγραψες το 3 θέμα;Ναι .Μπορείς να με βοηθήσεις λιγάκι γιατί περιληπτικά το γνωρίζω.Τίποτα η Αννα.Οσες προσπάθεις κιαν έκανα η Αννα το έριξε στο καλαματιανό έκανε το Γερμανό.Κρίμα.Αλλά δε μετανοιώνω που τη βοήθησα στα μαθηματικά .

Οταν βγήκαμε έξω ήρθε και μου είπε έγραψες έγραψες;Τι να πω κι εγω τώρα.Εγραψα.Αλλά δε μάσησα.Είχαμε άλλα δυο μαθήματα και σε περίπτωση που δεν έγραψα και τόσο καλά στο προυγούμενο έπρεπε να βάλω τα δύνατά μου στα άλλα δυο να καλύψω το έδαφος.

Την άλλη μέρα ένας φίλος μου που ήταν καλύτερος από μένα ,ο Γιώργος, δε μπόρεσε να αντέξει την πίεση και μόλις δώθηκαν τα θέματα άρχισε να έχει αιμοραγία στη μύτη ώστε τελικά τον πήραν με ασθενοφόρο.Λυπήθηκα αλλά την άλλη χρονιά τα κατάφερε καλύτερα.

Την ίδια μέρα στην αίθουσα που ήμουν ο Γιάννης ξαφνικά σηκώθηκε και αφού μουτζούρωσε το χασρτί που έγραφε φώναξε στους επιτηρητές :Σας βαρέθηκα όλους.Μα δε μπορείς να φύγεις τώρα -του είπε ο επιτηρητής-.Τώρα θα φύγω κι έσκισε το χαρτί του .

Το ωραιότερο το κρατάω για το τέλος.Στη διπλανή αίθουσα ο Μάριος πήδηξε από το παράθυρο.Ετσι τούρθε.Εσπασε το πόδι του.

Την ημέρα ανακοίνωσης των βαθμών συνάντησα στο δρόμο ένα φίλο.Μην ανησυχείς ,μου είπε, έγραψες καλά.Εχω κανένα κάτω από τη βάση;του είπα.Οχι έγραψες καλά .

Αυτά περί εξετάσεων.Καλείσαι σε μια ώρα να αποδείξεις ότι είσαι καλός ότι ξέρεις κάτι.Αν δεν το ξέρεις απορρίπτεσαι. Είσαι εκτός.Δεν έχει σημασία αν είσαι καλός στη μουσική ή στο ποδήλατο ή στη ζωγραφική.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζει κάποιος που δίνει εξετάσεις είναι ότι δε χρειάζεται στενοχώρια.Η ζωή συνεχίζεται.Αν περάσεις ή όχι στις εξετάσεις δεν είναι και το τέλος της ζωής.Κανένας δε μπορεί να μας πει ότι αν περάσουμε στο πανεπιστήμιο μετά θα βρούμε και την ανάλογη δουλειά ή γενικότερα θα είμαστε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Ούτε και μπορούμε όλοι να γίνουμε πυρηνικοί .Χρειάζεται προσπάθεια αλλά ..όχι και να πεθάνουμε!Πόσοι δεν είναι καταξιωμένοι με πτυχία και περγαμηνές αλλά στο βάθος είναι δυστυχισμένοι;Πόσοι απο τους συμμαμαθητές μου που ήταν κουμπούρες σήμερα δεν είναι σπουδαίοι επιχειρηματίες;Γιαυτό χαλαρά.

Τελικά πέτυχα το στόχο μου.Πέρασα αλλα τα μετα πανελληνικά ή αν θες τα μετασχολικά τραύματα τα κουβαλάω -με μάλλον μέχρι το τέλος.


Checkit

Published in: on 23 Μαΐου, 2007 at 9:27πμ  Σχολιάστε  

H ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΣΤ ΤΑΞΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Το παρακάτω video είναι η δική μου απάντηση στους συγγραφείς του βιβλίου της Στ τάξης δημοτικού αλλά και  σε όλους τους  ειδικούς που γνωρίζουν τα πάντα!.Επίσης το αφιερώνω με όλη μου την καρδιά σόλους αυτούς που μια ζωή προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν είμαστε Ελληνες αλλά πολυπολιτισμικοί ευρωπαίοι.

Published in: on 23 Μαρτίου, 2007 at 6:23μμ  2 Σχόλια  

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Το τελευταίο χρονικό διάστημα πολλά έχω διαβάσει περί της ιστορίας και τρόπου γραφής της με αφορμή τα νέα βιβλία που έχουν οι μαθητές.Ιδιαίτερα πολλά έχουν γραφεί για το βιβλίο ιστορίας της Στ δημοτικού.Εγω απλά θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις :

  1. Αν κάποιος ανοίξει για παράδειγμα το βιβλίο ιστορίας της Στ δημοτικού στη δεύτερη σελίδα κάτω κάτω θα διαβάσει πως το έργο είναι επιδοτούμενο κατά 75% απο το ευρωπαικό κοινωνικό ταμείο και μόνο κατά 25% απο τους εθνικούς πόρους.Τώρα αν θέλω μπορώ να το τραβήξω παραπάνω και να πω γιατί κάποιος μου δίνει χρήματα για τη συγγραφή νέων βιβλίων;Εγω το ελληνικό κράτος που ξοδεύω τον παρά απο δω κι απο εκει δεν έχω χρήματα για τη συγγραφή βιβλίων ώστε οι αυριανοί πολίτες να μάθουν την ιστορία τους ;Αν θυμηθώ λιγάκι και το γνωστό αρχαίο αλλά διαχρονικό <<φοβού τους Δαναούς..>> τότε εύκολα μπορώ να βγάλω κάποιο συμπέρασμα .
  2. Εφαρμόζεται η φιλοσοφική σκέψη <<μια εικόνα χίλιες λέξεις>>Δηλαδή το κυρίως μάθημα αυτο που κατα κανόνα θα πρέπει να ξέρει ο μαθητής έχει μειωθεί στο μισό της σελίδας.(το μέγεθοςτης σελίδας είναι λιγότερο απο μια Α4 σελίδα).Το υπόλοιπο έχει διανθιστεί με φωτογραφίες και κείμενα των συγγραφέων.
  3. Τα κείμενα του βιβλίου είναι με τέτοιο τρόπο γραμμένα ώστε σε καμια πρίπτωση δε μπορούν να δώσουν στους αναγνώστες τα όνειρα και τις τεράστιες θυσίες του λαού μας.Πού είναι το γνωστό οχι ;Που είναι οι φωτογραφίες με τους λασπωμένους παππούδες μας και τα 4 μέτρα χιόνι στα βουνά της Αλβανίας;Που είναι εκείνος ο ιστορικός πίνακας που παρουσιάζει τον στρατιώτη να ψυχοραγεί με τρύπιες μπότες αλλά παρόλαυτα να πολεμάει ακόμα;
  4. Πριν λίγα χρόνια ένας υπουργός εξωτερικών μιας χώρας είχε πει πως αυτο το λαό(ελληνες) θα πρέπει να τον χτυπήσουμε στην ιστορία του στην οικογένειά του στη γλώσσα του.
  5. Είμαστε λαός που πολύ εύκολα ξεχνά.ΠΟιός θυμάται τις γνωστές συγγεντρώσεις για τη Μακεδονία;Και τώρα ονομάζεται το αεροδρόμιο των Σκοπίων Μ.Αλέξανδρος και απλά εμας δε μας ενδιαφέρει καθόλου.Το σύστημα δούλεψε καλά.¨Ολα αυτά τα χρόνια απλά αλλά ταυτόχρονα έντεχνα με τα κατάλληλα μέσα μας πέρασε στο υποσεινήδητο η αλλαγή του ονόματος ,τα δάνεια μας και τα χρέη μας (για καινόριο τζιπ και μετοχές) ώστε πια δεν αντιδράμε.(Είναι φοβερό κάποιος να σου παίρνει το όνομά σου την ταυτότητά σου αύριο και το σπίτι σου και εσυ να κάθεσαι να κοιτάς τηλεόραση)
  6. Βρε φίλε μου ..έτσι όπως μας ταπες εσύ ..ας πάρουμε όλοι το ντουφέκι μας κι όποιον πάρει ο χάρος!Οχι εγω δε λέω αυτο.Σήμερα στην κοινωνία την τεχνολογικά ανεβασμένη δε μπορείς να μιλάς για πολέμους και τέτοια;Ποιός θέλει να σκοτωθεί ;Αλλά θέλω όμως να γνωρίζουν οι νεότεροι ότι στο Διστομο και στα Καλάβρυτα έγινε σφαγή.Οτι στα βουνά οι με 4 μέτρα χιόνι πολέμησαν νίκησαν (πρώτα τον ίδιο τους τον εαυτό) και δεν έκαναν τις κότες.Οτι υπήρξε ο Λεωνίδας (ας πάει κάποιος να μου δίξει ένα άλλο Λεωνίδα- 300 τα έβαλαν με εναμισυ εκατομ. πέρσες)ο Διάκος ,ότι η ελδυκ πολέμησε γεναία στην κύπρο (αυτο γιατί δεν το λένε) κ.τ.λ.Αν όλους αυτούς (που στο πρόσωπό τους φαίνονται και οι αφανείς απλοί ήρωες) δεν τους αναφέρει το βιβλίο με μεγάλα γράμματα τότε η θυσία τους πήγε τζάμπα είναι σα να τους σκοτώνουμε εμείς (θυσιάστηκαν για εμας).Αυτοι είναι φωτεινό παράδειγμα για την ίδια μας τη ζωή.Αυτο μόνο τίποτε άλλο….ούτε πολέμους ούτε μίση.Μακάρι πάντοτε να έχουμε ειρήνη αλλά ταυτόχρονακαι να θυμόμαστε.
Published in: on 29 Ιανουαρίου, 2007 at 1:21μμ  Σχολιάστε