ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΜΑΙΝΑΛΟ

Πριν μερικά χρόνια για να ταξιδέψει κάποιος στο νομό Αρκαδίας ήταν μεγάλη υπόθεση, έπρεπε να το σκεπτεί πολύ σοβαρά.Ετσι εκεί που είναι να πάω Αρκαδία και να μου βγουν τα σκώτια(έλεγε) δεν πάω κάπου αλλού πιο κοντά και πιο γρήγορα;Ετσι ο νομός Αρκαδίας έμενε για μετά ,στη μελλοντική εκδρομή οταν θα….Το Μαίναλο και η ευρύτερη περιοχή ήταν γνωστή στους μύστες των εκδρομών.

Με τη δημιουργία της εθνικής (ας πούμε) οδού Αθηνών -Τριπόλης η κατάσταση άλλαξε.Απο εκεί που ήταν δυσπρόσιτη περιοχή έγινε πολύ κοντινή .Ετσι τα χωριά που βρίσκονται περιφεριακά του Μαινάλου άρχισαν να αναπτύσονται με ταχύτητα. Ξενώνες , εστιατόρια ,μαγαζιά με τουριστικά και παραδοσιακά προιόντα και άλλα παρεμφερή έκαναν την εμφάνισή τους φυσικά και με τη γενναία βοήθεια των κοινοτικών πακέτων.Με λίγα λόγια έπεσε χρήμα και ονειρεύτηκαν όλοι αυτοί(ειδικοί και απλοί πολίτες) πως εδω θα γίνουν οι νέες Αλπεις .Ενα νέο Σαμονί ή μια Κορτίνα.

Ομως (παντού και πάντοτε σαυτη τη χώρα υπάρχει ένα όμως ή ένα αλλα) υπήρξε μια μονόπλευρη ανάπτυξη.Στη χώρα που δεν έχει κτηματολόγιο,δασική υπηρεσία,οικολογική συνείδηση στη χώρα που πετάμε τα σκουπίδια στο γείτονα απλά για να μην είναι στο πεζοδρόμιό μας, το κεφάλαιο πάνω στο οποίο έπρεπε να χτιστεί η νέα Κορτίνα του Μαινάλου -δηλαδή το φυσικό περιβάλλον- δεν προσέχτηκε όσο θα έπρεπε και σιγά σιγά εμφανίστηκαν στην περιοχή του Μαινάλου τα γνωστά ελληνικά συμπτώματα.

Για Μαίναλο ξεκινήσαμε κι εμείς κυριακή πρωί μαζί με το υπόλοιπο εκστρατευτικό σώμα των Αθηναίων.Μόνο που εμείς ξεκινήσαμε λιγο πρωί έχοντας στο νου μας πως εκεί που θα πάμε το μόνο που θα τονίσει την παρουσία μας θα είναι οι πατημασιές μας και τίποτάλλο.

Ακολουθήσαμε τον εθνικό δρόμο προς Τρίπολη και στα διόδια (τελευταία) κάναμε δεξιά προς χιονοδρομικό κέντρο.6 με 7 περίπου χιλιόμετρα μετά απο τα διόδια ο δρόμος στρίβει προς Μαντίνεια και καλό θα είναι αν βρεθεί κάποιος στην περιοχή να πάει απο εκεί.Θα δει τα ερείπια της θρυλικής αρχαίας Μανίνειας καθώς επίσης και το ωραίο αρχαίο μικρό θεατράκι το οποιο έχει σαν φόντο το καταπράσινο Μαίναλο.Ακριβώς δίπλα απο τον αρχαιολογικό χώρο βρίσκεται μια πρωτότυπη εκκλησία που όμοιά της δεν έχω ξαναδεί.Συνδιάζει τον αρχαίοελληνικό κόσμο και τη χριστιανική θρησκεία.Πρέπει να δεις εσωτερικά αλλά και εξωτερικά αυτη την πρωτότυπη εκκλησία.

Ο δρόμος μας συνεχίστηκε προς Κάψια και μετά προς Καρδαρά αριστερά στρίψαμε προς χιονοδρομικό κέντρο Μαινάλου.Ο δρόμος δεν είχε χιόνια λόγω του ξερού φετινού χειμώνα.Δίπλα στα βουνά μόνο κάτι πασπαλίσματα υπήρχαν.Φτάσαμε στο χιονοδρομικό κέντρο(1600μ).Παρκάραμε.

Απέναντι φαινόταν η υψηλότερη κορυφή του Μαινάλου που είναι 1980 μ .Πήραμε τα πράγματά μας και βιαστικά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε.Το Μαίναλο πήρε την ονομασία ενός απο τα 50 παιδιά του Λυκάοντα.Ηταν γνωστό στην αρχαιότητα σα βουνό που κατοικούσε ο Πάνας αλλά και ως βουνό της Αρτεμης .Είναι ένα σχετικά εύκολο ορειβατικό βουνό και λέω εύκολο γιατί όταν πηγαίνεις ορειβασία τίποτα δεν πρεπει να υποτιμάς και τίποτα δεν είναι εύκολο.Θα πρέπει να πηγαίνουμε με έμπειρους ανθρώπους που ξέρουμε ποιοι είναι και τι έχουν κάνει.Μην ξεχνάμε ότι πριν δυο χρόνια είχαν σκοτωθεί ορειβάτες απο χιονοστιβάδα στο Μαίναλο, έτσι τίποτα δεν είναι εύκολο.

Απολαύσαμε την καταπληκτική θέα.Τι όμορφα που είναι απο εκεί ο κόσμος!Θυμήθηκα τα λόγια του τραγουδιστή-όταν κοιτάς απο ψηλά μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά.Αλήθεια ζωγραφιά πραγματική.

Κατεβήκαμε και ανεβήκαμε στα ποδήλατα.Ενας φίλος έριξε την ιδέα να πάμε απο την ίδια διαδρομή που ήρθαμε ως τη Βυτίνα για να κάνουμε περισσότερα χιλιόμετρα.Ετσι κι έγινε.Τελικά αυτή ήταν η καλύτερη ιδέα γιατί μετά όταν φτάσασμε στη Βυτίνα μάθαμε ότι ο δρόμος(Βυτίνα -χιονοδρομικό) που είχαμε αρχικά επιλέξει ήταν προβληματικός.Γιατί σε ορισμένα σημεία υπήρχε πάγος και γλυστραγε ,άρα θα ήταν και λιγάκι επικίνδυνο για πτώση.

Περάσαμε απο Λεβίδι (όχι δε σταματήσαμε για σουβλάκι) .Tο Λεβίδι είναι ένα ωραίο πέρασμα.Αν θέλει κάποιος μπορεί να κοιμηθεί εκεί.Υπάρχει ξενοδοχείο και ξεκινάει δασικός δρόμος όπου καταλίγει στο οροπέδιο του Μαινάλου στην Οστρακίνα.Αρα αν θέλει καποιος μπορεί να ξεκινήσει με ποδήλατο(μάουτεν) και να πάει οστρακίνα και απο εκεί να επιστρέψει Λεβίδι.Με λίγα λόγια να κάνει ένα κύκλο.Αλλά και να περπατήσει ως το καταφύγιο ,αν μπορεί.Στην κεντρική πλατεία του χωριού υπάρχει ο αδριάντας του ήρωα Αναγνώστη Στριφτόμπολα.Ο ήρωας αυτός αντιμετώπισε 3000 τούρκους και κατόρθωσε να τους απωθήσει.Αλλά σκοτώθηκε.Για φαντάσου 3000 τούρκους ,άλλος Λεωνίδας κιαυτός.Εμένα μου αρέσει να κοιτάζω απο το Λεβίδι τον κάμπο κάτω.Κιαν έχει ς χρόνο καλό είναι να πας μέχρι την Καντίλα ,αφού περάσεις δεξιά απο το εκκλησάκι της κοίμησης Θεοτόκου(φοβερό)είναι ωραία διαδρομή και θα δεις και το μοναστήρι που υπάρχει πάνω στο βράχο στην Καντίλα.Πριν την Καντίλα είναι και ο αρχαίος Ορχομενός.(θα τα πούμε άλλη φορά)

Φτάσαμε στη Βυτίνα.Εκεί ξεκουραστήκαμε λιγάκι ,φορέσαμε τα μποτάκια μας και κατεβήκαμε κάτω στο ποτάμι μέχρι την παλαιά τοξοτή γέφυρα.Εκεί χαλαρώσαμε και ακούγαμε για αρκετή ώρα το πάφλασμα του νερού.Ομως ο ήλιος εξαφανίστηκε και το κρύο έκνε την εφάνισή του.Ανεβήκαμε σιγά σιγά προς το χωριό με σκοπό επιτέλους κάτι να φάμε.

Σχετικά με το φαγητόήθελα να τονίσω πως τα τελευταία χρόνια δε βρίσκω καμία διαφορά στην περιφέρεια απ ότι στην Αθήνα.Δηλαδή δεν υπάρχει εκείνο το αγνό ,παραδοσιακό που υπήρχε μια φορά και ένα καιρό.Ολα στο βωμό του χρήματος.Είναι αυτα που έλεγα παραπάνω.Οι άνθρωποι απλά δεν έχουν καταλάβει ότι κάποιος πηγαίνει εκεί για να βρεί αυτο το αγνό που υποτίθεται πως δεν υπάρχει εκείπου ζει.Και αυτο δεν είναι μόνο στο φαγητό.Είναι παντού.Οπου και να κοιτάξεις θα δεις καφετέριες εστιατόρια ή οτιδήποτε άλλο που δε διαφέρουν απο τακλάμπ του Μπουρναζίου.Μια φορά ρώτησα κάποιον ταβερνιάρη για τα αυγά του αν είναι απο την περιοχή.Ποιά περιοχή μου λέει ποιός θα κάτσει να έχει κότες και να μαζεύει αυγά τι θα κερδίσει;Απ την πόλη είναι μας τα φέρνει ο έμπορος.

Μετά το φαγητό κάναμε μια βόλτα ως το μονοπάτι των ερωτευμένων (κλασική εικόνα της Βυτίνας) ,τακτοποιήσαμε τα πράγματά μας ,τα δέσαμε και αφού πια είχε βραδιάσει για καλά αποφασίσαμε να φύγουμε.Στο δρόμο ανταμωθήκαμε με την υπόλοιπη στρατιά των Αθηναίων εκδρομέων .Στο δρόμο σκεπτόμασταν τι μας είχε ξεφύγει, που δεν πήγαμε , ότι δεν πάθαμε κανένα ατύχημα και λέγαμε διάφορες παλιές ιστορίες απο τα κατορθώματά μας(πως πέσαμε κάποτε…,πως μας έπιασε βροχή κάποτε, πως χαθήκαμεκαι μας έσωσε ένας βοσκός κάποτε…ώσπου αρχίσαμε να γλαρώνουμε.

Τα μάτια μου άρχισαν να κλείνουν και στα αυτιά μου άκουγα τη μουσική που έβαλε ο τζίμης….να δεις πως το λέγανε το τραγούδι…..

αν δε χωράς μέσα σε μια άθλια πατρίδα, αν δε χωράς …….(τρύπες)

Κουράγιο ..κάτι σχεδιάζω!!!

Advertisements
Published in: on Ιανουαρίου 15, 2007 at 5:01μμ  Σχολιάστε  

The URI to TrackBack this entry is: https://8848m.wordpress.com/2007/01/15/mainalo/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: